Instalacja kanalizacyjna

Wewnętrzne urządzenia kanalizacyjne składają się z przyborów sanitarnych oraz przewodów odprowadzających ścieki wraz z ich uzbrojeniem. Rury prowadzone przez murowane ścianki należy układać prostopadle do przegrody. Wszystkie przewody powinny być prowadzone najkrótszą drogą, przeważnie wzdłuż przegrody budowlanej oraz koniecznie z zachowaniem odpowiedniego spadku. Uchwyty i obejmy instalacji kanalizacyjnej nie mogą uszkadzać zewnętrznych powierzchni przewodów. Należy stosować zabezpieczenia: wykładać powierzchnie obejm podkładkami z gumy lub innego miękkiego materiału, który oddziela uchwyt lub obejmę od powierzchni przewodu kanalizacyjnego. Przewody kanalizacyjne z tworzyw sztucznych, które są układane w sąsiedztwie przewodów wydzielających ciepło, powinny być osłonięte otulinami izolacyjnymi w celu zabezpieczenia ich przed przegrzewaniem.

Spadek powinien być jednakowy na całej długości, co zapewnia samooczyszczanie się przewodu. Rury powinny być ułożone kielichem w kierunku przeciwnym do spływu ścieków. Jest zasadą, że odpływ ścieków z przyborów sanitarnych oraz ich przepływ w instalacji odbywa się na podstawie przepływu grawitacyjnego, tj. pod wpływem własnego ciężaru. Jest również zasadą, że każde urządzenie kanalizacyjne odprowadzające ścieki powinno posiadać zamknięcie wodne - tzw. "syfon". Zadaniem syfonu jest utrzymanie zamknięcia wodnego chroniącego pomieszczenia przed przenikaniem zapachów z instalacji kanalizacyjnej. Dla umożliwienia grawitacyjnego spływu ścieków oraz w celu przeciwdziałania zasysania wody z syfonu każdy pion kanalizacyjny powinien być połączony z atmosferą. Połączenie to wykonuje się za pomocą tzw. "wywiewki", tj. rury wywiewnej stanowiącej przedłużenie pionu kanalizacyjnego ponad dach. W przypadku znacznego obciążenia pionów, przy długich podejściach odpływowych, mogą być stosowane specjalne piony wentylacyjne.

Jak już powiedziano, przewód, który odprowadza ścieki od granicy nieruchomości do kanału ulicznego to przykanalik. Wylot przykanalika powinien być montowany kilkadziesiąt centymetrów nad dnem kanału ulicznego, aby zapobiec zatykaniu się przykanalika, gdy dochodzi do spiętrzeń wody w kanale. Przewód poziomy i przykanalik powinny być ułożone poniżej strefy przemarzania gruntu, czyli na głębokości 80-140 cm - w zależności od regionu kraju.

Przegląd roboczy instalacji kanalizacyjnej wykonany przez właściciela powinna obejmować:
a) stan przyborów sanitarnych i urządzeń kanalizacyjnych,
b) podejścia odpływowe,
c) piony kanalizacyjne wraz z rurami wywiewnymi,
d) stan zamocowań uchwytów i obejm instalacji kanalizacyjnej oraz ich zamocowań do podłoża,
e) poziomy kanalizacyjne wraz z ich uzbrojeniem do pierwszej studzienki rewizyjnej na przykanaliku (licząc w kierunku spływu ścieków).