Zasady prowadzenia instalacji gazowych wewnątrz budynku jednorodzinnego
Przejście instalacji przez ścianę budynku wykonuje się zawsze rurą stalową, w rurze osłonowej wykonanej także ze stali, zwanej tuleją ochronną. Wykonanie przejścia przez budynek rurką miedzianą lub polietylenową jest błędem, który powinien być odnotowany w trakcie przeglądu roboczego, a wymiana tego odcinka powinna znaleźć się w zaleceniach robót do wykonania. Podczas kontroli przejścia instalacji przez ścianę zewnętrzną, właściciel budynku powinien także zwrócić uwagę na stan zabezpieczenia zewnętrznego rury stalowej. Przejście instalacji gazowej przez ścianę budynku jest miejscem newralgicznym: budynek może osiadać, mogą powstawać skurcze materiałów budowlanych; powstające naprężenia oddziaływują na instalację, co ostatecznie może doprowadzić do uszkodzeń mechanicznych.
Instalację gazową wewnątrz budynku można wykonać z dwu materiałów: rur stalowych czarnych - na spawanie albo na gwintowanie lub, co jest obecnie stosowane częściej, miedzianych łączonych na lut lub zacisk; rury miedziane są łatwiejsze w montażu, prace wykonywane są szybciej.
Należy unikać prowadzenia instalacji gazowych w pomieszczeniach mieszkalnych oraz w pomieszczeniach, których sposób użytkowania może spowodować naruszenie stanu technicznego instalacji lub wpływać na parametry eksploatacyjne gazu. Pomieszczenia mieszkalne to: sypialnia, pokój dziecięcy, pokój dzienny, salon. Kuchnia, jadalnia, spiżarnia, garderoba są zaliczane do pomieszczeń pomocniczych. Jeżeli tak się zdarzy, że konieczne jest przeprowadzenie instalacji przez pomieszczenie mieszkalne, to instalacja musi być wykonana albo ze stali spawanej, albo z miedzi - ale łączonej na lut twardy , tak zwany lut pałeczkami srebra. W pomieszczeniach niemieszkalnych można zastosować rury stalowe skręcane albo rury miedziane na zacisk.
Instalacje gazowe powinna być poprowadzona po ścianach, jak najwyżej (pod sufitem), z zejściami pionowymi do odbiorników gazu położonych niżej: na przykład do kotła stojącego albo do ogrzewacza. Mocowanie przewodów powinno być wykonane to za pomocą uchwytów ogniotrwałych.
Przewody instalacji gazowej, w stosunku do przewodów innych instalacji stanowiących wyposażenie budynku (ogrzewczej, wodociągowej, kanalizacyjnej, elektrycznej, piorunochronnej), należy lokalizować w sposób zapewniający bezpieczeństwo ich użytkowania. Odległość między przewodami instalacji gazowej a innymi przewodami powinna umożliwiać wykonywanie prac konserwacyjnych.
Poziome odcinki instalacji gazowych powinny być usytuowane w odległości co najmniej 0,1 m powyżej innych przewodów instalacyjnych, natomiast jeżeli gęstość gazu jest większa od gęstości powietrza - poniżej przewodów elektrycznych i urządzeń iskrzących.
Ze względów bezpieczeństwa przewody instalacji gazowej powinny być na wierzchu; jeśli jest do nich dostęp, można sprawdzić stan techniczny, można sprawdzić ich szczelność. Jeżeli podejrzewamy, że pojawił się wycieki gazu przy zaworze lub innym miejscu rury, właściciel budynku jednorodzinnego może wykonać sprawdzenie przy pomocy środka pieniącego opisanego wcześniej; osoba uprawniona ma do dyspozycji wykrywacz gazu i przyrząd mierzący stężenie czynnika palnego w powietrzu - eksplozymetr - lub inny równoważny metanomierz.
Przepisy mówią: ,,przewody instalacji gazowych w piwnicach i suterenach należy prowadzić na powierzchni ścian lub pod stropem, natomiast na pozostałych kondygnacjach nadziemnych dopuszcza się prowadzenie ich także w bruzdach osłoniętych nieuszczelnionymi ekranami lub wypełnionych - po uprzednim wykonaniu próby szczelności instalacji - łatwo usuwalną masą tynkarską, niepowodującą korozji przewodów. Wypełnianie bruzd, w których są prowadzone przewody z rur miedzianych, jest zabronione". Nie należy pokrywać masą tynkarską także rur stalowych skręcanych. W przypadku przebiegu instalacji gazowej w bruzdach pod tynkiem ważne jest, aby właściciel budynku jednorodzinnego znał schemat rozmieszczenia przewodów gazowych w celu ich lokalizacji.
Czujnik gazu zwiększają bezpieczeństwo użytkowania instalacji gazowej. Gaz ziemny unosi się w górę, dlatego najlepszą lokalizacją dla czujnika jest miejsce pod sufitem, powyżej krawędzi drzwi i okien, z dala od kratek i szybów wentylacyjnych. Urządzenia gazowe, pozostające bez stałego dozoru w czasie ich użytkowania, takie jak kotły gazowe lub ogrzewacze pomieszczeń, powinny być wyposażone w samoczynnie działające zabezpieczenia przed skutkami spadku ciśnienia lub przerwą w dopływie gazu.